: ] ครั้งนี้ นู๋ลืมไม่ลง!!
posted on 29 Sep 2009 16:00 by letsbehappy
เรื่องลืมไม่ลงนี้มีอยู่ว่า....เมื่อสุดสัปดาห์ ระหว่างขับรถกลับบ้าน เจอเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
รถดับ ควันพวยพุ่ง จอดแน่นิ่งอยู่กลางสี่แยกไฟแดง!!!
อุแม่โจ้ โอ้แม่เจ้า ช็อกค่ะ ทำไรไม่ถูกกับพี่สาว...โชคดีที่ตอนนั้นไม่ค่อยมีรถสัญจรมากนัก
ก็คิดว่าคงต้องเข็นรถข้ามแยกนี่ไปก่อนนะ
ทันใดนั้นพี่สาวก็พูดขึ้นมาว่า คิดถึงตอนนั้นเลยนะ
ตอนที่เราช่วยคนรถเสียน่ะ โอจำได้มั้ย......ปิ๊งงงง ภาพเริ่มกลายเป็นสีขาวดำ
[[อ้อ!! จำได้แล้วเมื่อปีก่อน มีคนรถเสียขอความช่วยเหลืออยู่ข้างทาง ก็ลังเลว่าเอาไงดีอ่ะ
กลัวก็กลัว เพราะก็ดึกแล้ว แต่คิดว่าถ้าเป็นเราจะรู้สึกไง
ก็ตัดสินใจลงไปช่วยกันเข็นรถเค้าไปปั้มที่ใกล้ที่สุด (ซึ่งก็ไกลมากก)
เหนื่อยมาก ๆ แต่ก็อิ่มและสุขใจมากๆ ไม่เสียใจเลยที่ลงมาช่วย]]
มาวันนี้ คืนนี้ ตอนนี้....คิดขึ้นมาว่าถ้ามีคนมาช่วยเราบ้างก็ดีสิ
....คล้ายสวรรค์จะได้ยินคำอ้อนวอน....
"มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ" เสียงชายหนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง
ชายหนุ่มผู้มาช่วยเหลือในวินาทีนั้นคือเหล่าพี่ ๆ มูลนิธินั้นเองค่ะ
ก็มาอาสาลากรถไปส่งบ้าน 
แต่ที่น่าจดจำยิ่งไปกว่านั้นคือ
พี่เค้าขอให้เราคนนึงช่วยไปนั่งกับเค้าคอยบอกเส้นทางนั่นเอง
โอ๊ย หลากหลายอารมณ์มากค่ะ ซึ้งใจ ดีใจ ตื่นเต้น กลัว
ในที่สุดก็ถึงบ้านโดยปลอดภัย ต้องขอขอบคุณพี่ ๆ มูลนิธิมาก ขอบคุณ ขอบคุณจากใจจริง ๆ ค่ะ
เรื่องราวในคืนนั้นมันทำให้โอรู้ว่าการเป็นผู้รับมันมีความสุขมากแค่ไหน
แต่ที่สำคัญยิ่งกว่า สุขที่เกิดจากการให้ มันยิ่งใหญ่เสียจริง ๆ ค่ะ
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ..."สุขเมื่อได้ให้ อิ่มเอมใจเมื่อได้รับจริง ๆ ค่ะ"
แบ่งปันกันบ้างนะคะ....ด้วยรักค่ะ
)
